Πως Να Ανοικοδομήσω Τη Ζωή Μου Μετά Από Ένα Επεισόδιο-Νοσηλεία;

Στην αρχή του έτους, επέστρεψα στη δουλειά μετά από άδεια 6 μηνών, εξαιτίας καταθλιπτικού επεισοδίου κι όπως πάντα, ήταν δύσκολο.

Αυτή ήταν η τρίτη φορά που έπρεπε να μαζέψω τα κομμάτια μου, μετά από μακρά νοσηλεία λόγω κατάθλιψης-μανίας. Όταν είσαι στο νοσοκομείο όλα σταματούν. Είναι σαν κάποιος να πάτησε το pause σε όσα είχα αποκτήσει με κόπο και βρίσκεσαι ξανά πίσω, στην αρχή. Προφανώς, η εργασία και οι σπουδές σταματούν, αλλά σταματούν επίσης οι φιλίες, οι σχέσεις, τα σχέδια, τα χόμπυ και η σωματική άσκηση. Όταν δεν είμαι καλά, όλα αυτά σταματούν πριν τη νοσηλεία, αλλά βλέπω το νοσοκομείο σαν το σύμβολο που με κάνει να πρέπει να βάλω τη ζωή μου σε αναμονή. Αναγνωρίζω ότι το νοσοκομείο είναι απαραίτητο μερικές φορές για να είμαι ασφαλής, αλλά όσες φορές νοσηλεύτηκα δεν ήταν ευχάριστο.

Μετά τη νοσηλεία, χρειάζονται εβδομάδες ή και μήνες μέχρι να ξαναχτίσω τις πλήρως λειτουργικές μου ικανότητες. Κάθε φορά που μαζεύω τα κομμάτια μου είναι πιο δύσκολη απ’την προηγούμενη και κουράζομαι περισσότερο. Ίσως επειδή έχω νοσηλευτεί μερικές φορές για αρκετό καιρό σε ένα σύντομο χρονικό διάστημα.Την πρώτη φορά ήμουν αισιόδοξη όταν πήρα εξιτήριο. Ήμουν σίγουρη ότι θα ήταν η μόνη περίοδος που θα ήμουν τόσο χάλια κι ότι θα μπορούσα εύκολα να το διαχειριστώ. Τη δεύτερη φορά δεν ήμουν τόσο αισιόδοξη και την τρίτη, ήμουν αποκαρδιωμένη και κάπως πικραμένη για όσους συνέχισαν τη ζωή τους όσο εγώ ήμουν στάσιμη.

Ζηλεύω τόσο τους φίλους μου που έχουν προοδεύσει, ενώ εγώ νιώθω ότι πήγα πίσω. Τώρα που πέρασε το επεισόδιο και εστιάζω στο να ξαναφτιάξω τη ζωή μου, με κυριαρχούν συναισθήματα ζήλιας, απογοήτευσης, θλίψης και αδικίας. Σιχαίνομαι το ότι νιώθω έτσι. Σιχαίνομαι ειδικά το ότι ζηλεύω τους φίλους μου που ταξιδεύουν, διαπρέπουν στην καριέρα ή τις σπουδές τους, παντρεύονται και χτίζουν σπίτια, είμαι πολύ χαρούμενη γι” αυτούς, αλλά ταυτόχρονα τόσο πικραμένη για μένα. Προς το παρόν, το ότι μπορώ να δουλεύω 3 μέρες την εβδομάδα είναι από τα μεγαλύτερα κατορθώματά μου. Κάτι που ήταν κάποτε απλό και εύκολο έχει γίνει δύσκολο και απειλεί τη σταθερότητά μου.

Είμαι νοσηλεύτρια σε τμήμα επειγόντων περιστατικών και η φιλοδοξία μου από τότε που ξεκίνησα τη νοσηλευτική ήταν να ειδικευτώ σ’αυτόν τον τομέα. Από τη διάγνωσή μου και μετά αυτό το όνειρο είναι ετοιμόρροπο και έχω συμπεράνει ότι μάλλον είναι κάτι που δε θα μπορέσω να κάνω. Το να δουλεύω με βάρδιες με κάνει χάλια. Το να δουλεύω νύχτα ή να πιάνω δουλειά πολύ νωρίς το πρωί και οι νυχτερινές βάρδιες είναι κάτι που δε μπορώ να κάνω όταν είμαι σε κατάθλιψη ή μου προκαλούν μανία όταν είμαι ανεβασμένη. Μόλις άρχισα να το συνειδητοποιώ αυτό άρχισα να στεναχωριέμαι για το μέλλον που είχα σχεδιάσει.

Ενώ εγώ εργάζομαι ακόμη στο τμήμα επειγόντων περιστατικών ως μια απλή υπάλληλος, βλέπω τους φίλους μου που τελείωσαν ή τελειώνουν τις μεταπτυχιακές σπουδές τους και δε μπορώ να ξεφύγω απ’το αίσθημα ζήλιας και θλίψης που με κυριεύει. Αυτό είναι το πιο δύσκολο πράγμα που αντιμετώπισα μόλις επέστρεψα στην εργασία μου αυτήν τη φορά – όχι το ότι έπρεπε να εξηγήσω γιατί έλειψα,  ούτε το ότι πρέπει να εξοικειωθώ στις νέες αλλαγές, ούτε το γενικευμένο άγχος της επανεκκίνησης, αλλά το ότι πρέπει να αντιμετωπίσω την πραγματικότητα και τη θλίψη που φέρνει το γεγονός ότι η καριέρα που ήθελα δεν ήταν γραφτό να γίνει.

Αν βάλω όλα αυτά στην άκρη, είμαι περήφανη που επέστρεψα στην εργασία μου. Δε νομίζω ότι κάποιος καταλαβαίνει πόσο δύσκολο είναι αν δεν το έχει αντιμετωπίσει. Στην πραγματικότητα το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να σκύψεις το κεφάλι και να προσπαθήσεις να συνεχίσεις. Και κυρίως, να είσαι ευγενικός με τον εαυτό σου. Να έχεις αυτοσεβασμό και να αναγνωρίζεις τις δυσκολίες που έπρεπε να υπερπηδήσεις για να ξανασηκωθείς. Είμαι περήφανη για όσα έχω καταφέρει (αν και μερικά χρόνια πριν νόμιζα ότι θα έχω καταφέρει πολύ περισσότερα μέχρι τώρα).

Και μετά τη φωτιά έρχεται η αναδόμηση. Μερικές φορές γεγονότα όπως ένα βαρύ επεισόδιο διαταραχής της διάθεσης μπορούν να σε κάνουν να σταθείς και να αναθεωρήσεις τη ζωή σου. Το να παίρνεις άδεια απ’την εργασία ή τις σπουδές για καιρό, μπορεί να σε κάνει να δεις τα πράγματα με άλλο μάτι και να κάνεις αλλαγές προς το καλύτερο.   Η ζωή μου έχει κάνει στροφή 180 μοιρών και ένα νέο πάθος έχει γεννηθεί, ένα πάθος για την προαγωγή της ψυχικής μου υγείας. Στο παρελθόν, δε με ενδιέφερε καθόλου η ψυχική υγεία κι έπρεπε να διαγνωστώ με διπολική για να κατανοήσω όσους έχουν ψυχικές διαταραχές. Τώρα, θέλω να βοηθήσω όσους βρίσκονται στην ίδια κατάσταση με μένα. Είναι μια συναρπαστική περίοδος, καθώς θέτω τις βάσεις και σκέφτομαι αλλαγή σταδιοδρομίας. Έτσι, καθώς βρίσκομαι φυσιολογικά σε στάδιο αναδόμησης μετά από το επεισόδιο, συμβαίνουν και θετικά πράγματα. Δεν ξαναμαζεύω απλά τα κομμάτια μου, αλλάζω εντελώς τη ζωή μου.

Η αναδόμηση της ζωής σου μετά από ένα επεισόδιο είναι δύσκολη και δε μ’αρέσει καθόλου να βλέπω ανθρώπους που νιώθουν ντροπή και απογοήτευση ενώ αναρρώνουν (όπως κι εγώ ένιωθα στο παρελθόν). Κι αυτό επειδή δεν υπάρχει κάτι για να ντρέπεσαι. Πρέπει να νιώθεις περήφανος επειδή οι περισσότεροι άνθρωποι δεν αναγκάστηκαν να αντιμετωπίσουν ακραίες μεταβολές στη διάθεση. Και όπως κι εγώ, αν και έπρεπε αναγκαστικά να αλλάξεις τη ζωή σου, τα πράγματα βρίσκουν τον δρόμο τους. Όταν κλείνει μια πόρτα, μια άλλη ανοίγει που αν την περάσεις μπορεί να βρεθείς σε έναν καλύτερο κόσμο.

ΜΕΤΑΦΡΑΣΜΕΝΟ & ΠΡΟΣΑΡΜΟΣΜΕΝΟ ΑΠΟ ΤΟ ΣΧΕΤΙΚΟ ΣΥΝΔΕΣΜΟ

Απευθυνθείτε στην Κλινική «Άγιος Χαράλαμπος» εάν υποφέρετε από ψυχολογικά προβλήματα, εάν έχετε μια διαταραχή που επηρεάζει τη σκέψη σας, τα συναισθήματά σας, τη διάθεσή σας, την ικανότητά σας να επικοινωνείτε με τους άλλους ή τον τρόπο που καθημερινά λειτουργείτε.

Μιλήστε Τώρα με έναν Σύμβουλό μας

+30 2810 23 24 01